Před něhdźe 40 lětami wotmě so posledni wulki konwent serbskich duchownych. Běchmy šěsć ewangelskich fararjow, kotřiž so na farje w Minakale zhromadźichmy, zo bychmy na přednoški słuchali a wo swojim dźěle wuradźowali. Mandźelske sedźachu w pódlanskej stwě a mějachu swoje temy. W připołdnišej přestawce wuchodźowach so ze serbskim superintendentom na wusłužbje Gerhardom Wirthom po Minakałskim parku. Jako so na ławku sydnychmoj, staji mi bjez kóždeho dalšeho připowědźenja prašenje, kotrež njeběch na žane wašnje wočakował: »Smědźa so w dobrej serbšćinje verba iterativa movendi in sensu translato nałožować?« Njewědźach sej telko łaćonskich słowow dla praweje rady. Što »verba iterativa« su, móžach sej tak někak domyslić. Su to wospjetowace werby, kaž běch to w šuli wuknył. »Ja du do šule« njeje iteratiwne, dokelž so to jenož na wokomik poćahuje, ale »ja chodźu do šule« je iteratiwne, dokelž to stajnje činju, tak dołho kaž sym šuler. Što pak je »in sensu translato« a što cyłe prašenje dyrbi, njebě mi jasne. Swoju njewědu zakrych z prašenjom: »Praj raz přikład za to.« Wón mi někotre přikłady poda: »Časnik dźe, wón njechodźi. To by było, zo by po jstwě chodźił. Kury jeja njesu, wone je po dworje njenoša. Woda běži, wona njeběha.« Tajkich sadow měješe wjacore na składźe.