Zarys zažnych stawiznow wustajeńcow a mytowanjow serbskich jutrownych jejkow we Wojerecach po dotalnych rešeršach
Zawod
Jeja hižo w starodawnych časach ludźi fascinowachu. Ličachu jako symbol płódnosće a žiwjenskeje sylnosće. Tuž njeje žadyn dźiw, zo słužachu barbjene jejka wot srjedźowěka sem wosebje w jutrownym času jako dar. Po reformaciji buchu mjez zelenym štwórtkom a jutrami mótkam jako dźěl kmótřiskeho dara přepodate. W ewangelskej srjedźnej Łužicy a w Delnjej Łužicy wopytachu k tomu mótki hač do swojeje konfirmacije kóžde lěto swojich kmótrow. Z kotreho časa so jejka tež z mustrami, ornamentami a napisami debja, pak njeje znate. W póstnym času zaběrachu a zaběraja so dale swójby z tutym rjanym nałožkom. Z wóskowanjom, bosěrowanjom, škrabanjom a wužrawanjom wozdebjachu a hač do dźensnišeho na wuměłske wašnje wozdebjeja.
Mjeztym so debjenje jutrownych jejkow z połnym prawom k ludowemu wuměłstwu liči. Samodebjene jutrowne jejka běchu hižo w 19. lětstotku ze swójbneho kruha do šěršeje zjawnosće stupili. Buchu we wosebitych wustajeńcach a w muzejach wustajene, mytowane a na kóncu nimo toho tež předate.
