steju
hladam daloko
waham, wobhladuju so
suknu strachoćiwje z ramjenjomaj
płakam serpa dla
kotryž syče
doskónčnje.
sedźu
samalutka majkam
znošowacu so chudušku dušu
z běłej płachtu trěju sej
sylzojtej mučnej woči
kotrejž njerozumitej
dóńt.
kleču
widźo swětło
słónco je njese
do rozuma přichadźacych
chowacych w sebi wolu
sej njerozumnosć wotkryć
spowróćeć.
MILENKA RJEČCYNA
