zaso brodźu
po wuslěkanym haju
we wohrožacej zymskej ćišinje
ani wětraška w lodźanym powětře
ani ćikota zabłudźeneho ptačka,
sprostłe steja nahe štomiska –
bjez směra štapam po ćichim knyskotanju
mortweho lisća
doniž njepozastanu
z njejapkeho dyrkota nade mnu
a zasłyšu ćiche kłapanje:
preludij dešćowych kapkow –
po mróčelach sćele mi
twój postrow
DOROTHEA ŠOŁĆINA
