W nowym zawodźe dźěłachu Serbja a wostachu Serbja
na swojich zahonach, w swojich wsach, tam rěčachu serb-
sce. Čitamy z wotmołwy na naprašowanje kolegi z rady
wokrjesa Kamjenca, čehodla njemóhli znajmjeńša w jeho
přitomnosći němsce rěčeć: »Unsere Arbeitssprache ist sor-
bisch. Wir sehen keine Veranlassung, eine andere Sprache
künstlich einzusetzen.« Čujachu so ze swojim zwjazani –
ze swojej ležownosću, wokolinu. Něšto nadźěłać – za koho
a čemu na wužitk, to njebě ćežko zrozumić.
To je wurězk z knihi Křesćana Krawca z lěta 1979
»W delanach na Katyrnu: ze žiwjenja w ratarskej kooperaciji
Sorabija nazymu 1973«.
