Toś ten wołojany cas jo mě na škódu.
Słowa njamógu gójś, abo mógu?
Sebje z nimi gójś, to som wopytała.
Słowna źiwizna wšak jo mě wuplunuła.
Njejo mój swětašk dłymoki dosć
za taku bujnu bogatosć?
Naspjet palc do rany tłocym.
Powědam, powědam, pak nutśikownje mjelcym.
A ty? Maš ty słowa za mnjo, za naju,
ako z dłymi duše su?
Pšosym! Trjebam něnto wótere,
mócne, cele wósebne.
Daś mě do wutšoby trjefje,
daś mě wochłoźiju, daś mě góje.
ŹILKA
