Hdźež błuke zynki du,
trapjo dušu wobsydnu,
tam spěwy něme su,
duchi swětło wuzamknu.
Hdyž hara we wušomaj pali
a kužmot wjerći – wěrny njej’,
jen’ž błudnosć wokoł’ tebje smali
to jedne jeno přeješ sej ...
Je wójna, mrětwa pobita
a w swobodźe ty wotrostł sy,
bratr pokoja ći přikiwa
do złotoh’ zboža zdrasćeny.
A bliži kónčna hodźina
so twojoh’ zemskoh’ žiwjenja,
čłowjeko w Božim mjenje, wěr,
zo změješ w lochkej zemi měr!
ANNAMARIA ZAHONOWA
